Rojda ALTINTAŞ – Serkan KÖYMEN /DHA
Sudanda başlayan münaqişənin ortasında olan Şükrü Tapan və həyat yoldaşı Leyla Tapan mənzildə ilişib qaldıqları anları mobil telefonları ilə lentə alıblar. Türkiyəyə qayıtdıqdan sonra DHA-ya danışan Şükrü Tapan, “Bütün binaların birinci mərtəbələri bombalandı, kondisionerlər, transformatorlar partladıldı. Mağazalar yağlandı, meyitlər oldu, maşınlarda adamlar güllələndi. Yollar həmişə bağlandı. İnternet yox, ünsiyyət yox. Yoldaşım çox təsirləndi. Həmişə” Haqqın halal olsun dedik, amma bunu demək çox pisdir” dedi.
Afrika ölkəsi Sudanda 2021-ci ildə baş verən hərbi çevrilişdən sonra ölkəni birgə idarə edən iki güc, rəsmi ordu ilə hərbiləşdirilmiş Çevik Dəstək Qüvvələri (HDK) arasında yaşanan gərginlik aprelin 15-də silahlı qarşıdurmaya çevrilib.
Bölgədə qarşıdurmalar davam etdikcə Sudanda qapalı qalan Türkiyə vətəndaşlarının təxliyyəsi başlayıb. İlk konvoyda sərbəst buraxılanlar arasında Şükrü Tapan (60) və həyat yoldaşı Leyla Tapan (57) cütü də var. Tekstil firmasında menecer işləyən Şükrü Tapan iş üçün fevralın 19-da Sudana gedib.
Ürək xəstəliyinə görə ərini tək qoymaq istəməyən Leyla Tapan bir ay sonra martın 18-də Sudana gedib. Təxminən bir ay sonra Xartumda maşınların sayı azalıb və qarşıdurmalar başlayıb. Günlərlə münaqişənin ortasında yaşadıqları mənzildə qapalı qalan cütlük aprelin 18-də Xartumdakı otel bunkerində sağ qalmaq üçün mübarizə aparıb. Türkiyənin Əddis Əbəbədəki səfirliklərinin təşkilatçılığı ilə ilk olaraq karayolu ilə Efiopiya sərhədinə gətirilən karvanda iştirak edən cütlük daha sonra dünən saat 01:00 radələrində Əddis Əbəbə Bole Beynəlxalq Hava Limanından Türk Hava Yolları tərəfindən İstanbula gətirilib. .
Digər tərəfdən, Sudanlı övladlığa götürülmüş qızları övladlığa götürən və özəl xəstəxanada tərcüməçi işləyən Arafa İbrahim Həsən(36) İstanbuldakı evlərində müharibənin ortasında olan cütlüyü gözləyirmiş. Qorxulu günlərini mobil telefon kamerası ilə lentə alan cütlük yaşadıqlarını DHA müxbirinə danışıb.
“SAĞIMIZA-SOLUMUZA BOMBALAR DÜŞÜRDÜ”class=”medianet-inline-adv”>
Tekstil firmasında müdir vəzifəsində çalışan Şükrü Tapan “1974-cü ildən tekstil işi ilə məşğulam. Fevralın 19-da Sudana getdim, arvadım 1 ay sonra martın 18-də gəldi. Nəqliyyat vasitələrinin azaldığını və hərəkətliliyin olduğunu müşahidə etdik. Əsəbi idim, amma yenə də işə getdim. Ya sağımıza, ya solumuza bombalar düşür, binalar uçur, arxamızdakı yanacaqdoldurma məntəqəsi partlayırdı. Beləliklə, qorxumuz artdı. Təyyarələrin alışmağa başladığını gördük. Nə edəcəyimizi bilmirdik. Mesajlar təcili olaraq gəlməyə başladı. Mənzildə heç kim qalmayıb. Normal Sudan vətəndaşı qalmayıb. Düşdük, amma əsgərlərlə üz-üzə gəldik. Suyu və çantamızı aldıq, amma pasportumu unutduq. Canımızı xilas etmək üçün çölə çıxdıq və otelə getdik. Bütün binaların birinci mərtəbələri bombalanıb, kondisionerlər və transformatorlar partladılıb. Mağazalar talan edildi, meyitlər tapıldı, maşınlarda adamlar güllələndi. Yollar həmişə bağlı olub. İnternet yoxdur, rabitə yoxdur. Həyat yoldaşım çox təsirləndi. Həmişə deyirdik ki, haqqın olsun, amma bunu demək çox pisdir. Oteldən sonra bizi düşərgəyə apardılar. Türk Hava Yollarının əməkdaşlarına təşəkkür etmək istəyirəm. Pasportum olmadığı halda uşaqlar gəlib məni sərnişin tərəfinə qoydular. Bir saatlıq səyahətdən sonra Əddis-Əbəbəyə endik. Allaha şükürlər olsun ki, sivilizasiya gördük, insanları gördük”, – deyə o bildirib.
“İnsanlar ümidsiz vəziyyətdədir”class=”medianet-inline-adv”>
Ərinin ürək xəstəliyinə görə Sudana gedən Leyla Tapan “O qeyri-müəyyənliyi yaşamaq məni çox incitdi. Vətənimizə, övladlarımıza qayıda biləcəyimizi çox düşündüm. Maşınlara mindik, amma insanlar arxamızda qaldı. Orada insanlar yaşayır, onları düşünürsən. İki qrup döyüşür, amma xalq çarəsizdir. Bütün zülmləri xalq çəkir. O, taleyinin amansızlığını yaşayır” dedi.
“Çacazlığımızdan ağladım”
Şükrü və Leyla Tapan cütlüyünün sudanlı övladlığa götürdüyü Arafa İbrahim Həsən, “Evdə qoca anamız və bibimiz var. 5 uşaq var. Deyirlər ki, biz hara gedirik? Valideynlərimi görən kimi həqiqətən ağladım. Mən ölkəmin çarəsizliyinə ağladım. Bizi qorumaq əvəzinə əzdikcə ağladım. Ağlamağa davam edəcəyəm, Allaha sığınıram”.
